Łysienie anangenowe jest odpowiedzią naszego organizmu na czynnik zewnętrzny zaburzający poprawność cyklu życia naszego włosa, przykładowymi czynnikami mogą być: toksyny, leki, chemioterapeutyki, zatrucie metalami ciężkimi, zanieczyszczenia czy nawet w niektórych przypadkach głodówka.

Najwięcej włosów na skórze głowy znajduje się w fazie anagenu (fazy intensywnego wzrostu włosa), jeśli na nasz organizm zaczynają działać czynniki zaburzające wzrost włosa, powoduje to nagłe zakończenie fazy wzrostu i przyspieszenie fazy katagenu oraz telogenu czyli usuwania włosa ze skóry głowy, obserwujemy wtedy nagłą, bardzo intensywną utratę włosów.

Najważniejszą metodą leczenia łysienia anangenowego jest rozpoznanie oraz przerwanie działania czynnika powodującego utratę włosów, oraz pobudzenie cebulki do produkcji nowego włosa.

Ściśle z łysieniem anangenowym powiązane jest łysienie telogenowe( finalnym etapem cyklu włosa), występuje ono w reakcji na przedwczesne zakończenie fazy anagenu. Ten typ łysienia polega na tym iż procentowy udział włosów przechodzących w fazę telogenu jest większa niż odbywałoby się to w normalnych warunkach, w których nie działałby czynnik szkodliwy. Co ciekawe jest to najczęstsza forma łysienia i zwykle nie jest określona miejscowo, ma postać rozlaną.

Łysienie te może wystąpić m.in. po silnym wstrząsie emocjonalnym, przebytym zabiegu chirurgicznym, wysokiej gorączce, lekoterapii, pasożytach układu pokarmowego czy też rygorystycznej diecie powodująca niedożywienie. Intensywność wpadania włosów ściśle związana jest z intensywnością działania czynnika szkodliwego na nasz organizm,  oraz uwarunkowań genetycznych.

Leczenie zaczyna się od zebraniu wywiadu, wykonaniu badania kamerą trychologiczną (trichoskopii), testu pociągania, oraz w odpowiedzi na zebrane wyniki wdrożenie terapii, polegającej na możliwym wydłużeniu fazy anagenu włosa i mobilizacji cebulki do wytworzenia nowego włosa.